“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn, like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars and in the middle you see the blue centerlight pop and everybody goes ‘Awww!’”
(Jack Kerouac)

Er zijn weinig dingen die ons meer beangstigen dan waanzin of gekte. Aan de andere kant verafgoden we genialiteit. De gek – psychoot, schizofreen, maniak – vertegenwoordigt de ‘alienated other’. We lopen voor hem weg, durven niet te dichtbij te komen, bang als we zijn om besmet te raken. Het genie daarentegen – de kunstenaar, wetenschapper, popster – wordt op een voetstuk geplaatst: het zijn de goden van onze tijd. Het gekke is dat beide een kant van dezelfde medaille vertegenwoordigen. Er bestaat geen genialiteit zonder waanzin. En niet zelden worden ze vertegenwoordigd in dezelfde persoon: Van Gogh, Beethoven, Kurt Cobain. Dat gekte ons zo beangstigt, heeft misschien wel te maken met onze overdreven aandacht voor de heersende norm: de gemiddelde consument, de goede burger, de ijverige werknemer. De vraag die centraal staat is: wat vindt de ander van mij? Dit terwijl je juist je eigen pad moet bewandelen om te worden wie je bent. Alleen zo kun je iets maken wat zich van al het andere onderscheidt, iets dat ertoe doet. Daarom: durf gek te zijn, maar doe het, als het even kan, bij je volle verstand.

Bekijk deze ode aan ‘de waanzin’ van Apple:

Tags: Apple, Creativiteit, Jack Kerouac, levenskunst