Een tijd geleden zag ik een filmpje waarin Elizabeth Gilbert, schrijfster van ‘Eten, bidden en beminnen’, een pleidooi hield voor creativiteit en de terugkeer van de daemon als inspiratiebron. De oude Grieken hadden de vaste overtuiging dat alle inspiratie en creativiteit die hen ten deel viel een Goddelijke oorsprong had. Deze daemon is te vergelijken met wat we in de kunsten de muze noemen. Een verhaal dat me altijd is bijgebleven, is dat van een dichteres. Op gezette momenten ervoer zij – vaak buiten – een wind aan woorden tot zich komen; alsof er flarden van gedichten naar haar toe werden geblazen. In deze gevallen moest ze zo snel als ze kon naar huis om het gedicht op te schrijven.
Enfin, het voordeel van het bouwen op een muze is dat je jezelf relativeert. Je bent een bron van creativiteit, maar je hoeft het niet alleen te doen. Hoeveel kunstenaars gaan niet ten onder aan de druk te moeten presteren? Het creëren van een eigen muze is dus niet alleen een mooie manier van denken. Het brengt je in contact met je eigen innerlijke bron en verlicht zo je lijden.

Tags: daemon, Elizabeth Gilbert, levenskunst, muze